Wróciłem z delegacji, a moja żona miała sto róż!
Wszystko działo się tak szybko. Zaledwie parę godzin po wylądowaniu, zjeżdżałem z niewielkiego wzgórza prowadzącego do mojego domu, myśląc o tym, jak cudownie znów zobaczę Anię. Latałem po miastach, spotykałem ludzi, jednak zawsze na końcu dnia, wszędzie gdziekolwiek byłem, myśli krążyły wokół niej. I tym razem, zamiast ją przytulić, kiedy wreszcie przekroczyłem próg naszego ganku, ujrzałem niezliczone kompozycje kwiatowe pokrywające przestrzeń.
„Co to do cholery jest?” szepnąłem, wciąż trzymając kierownicę w dłoniach. Słońce zachodziło, a promienie malowały na różyczkach złociste plamy. Zamiast radości, ogarnęła mnie niepewność. Gdzie była Ania?
Drzwi nagle się otworzyły. Wyglądała pięknie, ale coś w jej spojrzeniu przyciągało uwagę. Stała tam, z zaskoczeniem malującym się na twarzy, a kiedy jej wzrok wpadł na potop róż, jej serce musiało zabić mocniej. „Kochanie, co ty zrobiłeś?!” zapytała, w jej głosie brzmiała nuta zdumienia i radości, z lekką dozą przerażenia. Wyglądało to tak, jakby w końcu zaschła jej wyobraźnia.
„To nie ode mnie. Masz jakieś pomysły, kto mógł być TWOIM TAJEMNICZYM WIELBICIELEM?” odpowiedziałem z sarkazmem, ale nie mogłem się oprzeć uśmiechowi. Dźwięk mojego śmiechu brzmiał obco w tej chwili.
„Może to są od Olafa z pracy? Wiesz, zawsze miał do mnie słabość!”
„A może ktoś z sąsiedztwa?” rzuciłem, jednak w sercu czułem, że to coś innego. Moje spojrzenie wpadło na małą białą kartkę, wystającą z jednego z bukietów. Jakby na nią czekała, a jej tajemnica mogła odmienić ten wieczór na zawsze.
Schyliłem się, nie przerywając jej monologu o wszelkich potencjalnych adoratorach. Serce mi mocniej zabiło. Wyciągnąłem notkę, która bezgłośnie przekazała swoją obecność. Rozłożyłem ją i spojrzałem na skryty tekst.
„Kocham cię. Musisz pamiętać, że nigdy nie jesteś sama.” Ta krótka wiadomość przelała we mnie lodowaty dreszcz. „Ania, kto wysłał tę kartkę?”
Ona przerwała gadanie, zdziwiona, serce zaczęło bić jej mocniej. Jej twarz zbladła. „Nie wiem, napisałam ją… dla ciebie.”
„Jak to dla mnie?!” Zaskoczyłem się, fragmenciki układanki nie pasowały. „Kiedy…?”
„Kiedy myślałam, że mogę przegapić twój powrót. Może mi zbyt wiele lat temu to obiecałeś… a potem nigdy nie wróciłeś?” Oczy mojej żony błyszczały w zmierzchowym świetle, a jej dłonie drżały. „Ale nie… nie mogłabym zostawić tego pustego. Jak mógłbym?”
„Miałeś rację o Olafu!” zaśmiałem się, próbując rozweselić atmosferę, chociaż nie czułem się już tak pewny.
Kątem oka zauważyłem błyski światła i ciche szeptanie zza trawnika. Ktoś był tam. Moja będąca na skraju załamania żona siedziała na schodach, a ja miałem coraz większe wątpliwości.
„Ania, powiedz mi! Kto to jest?!” krzyczałem, już powoli tracąc cierpliwość. Z każdym uderzeniem serca, rosła we mnie niechęć.
Cisza trwała, nikt się nie odezwał. Słyszałem tylko swoje oddechy i ciche drżenie liści. Pozwoliłem sobie jeszcze raz rzucić spojrzenie na bukiety, które zdawały się być przesiąknięte goryczą. W końcu Ania złapała mnie za rękę.
„To… to była… niespodzianka! Chciałam, żebyś wiedział, że cię kocham!” Jej oczy wystąpiły na wierzch. „Kocham cię, jak wtedy, gdy się poznaliśmy. Ale… ale musisz zrozumieć!”
W tej samej chwili przy drzwiach ukazał się Olaf, ze sporym bukietem begoni w ramionach. Jego twarz wyrażała niepewność. Lecz miny wszystkich były wystarczająco wymowne. Ania popatrzyła na mnie, a potem znów na niego. „Olaf, co ty tu robisz?”
„Słyszałem, że jesteś sama. Szedłem cię odprowadzić…” jego głos był miękki, ale zdradzający, jakby nie był pewien, na czym stoi ten moment.
Patrzyliśmy na siebie. „Nie jesteś sama, nie jesteś sama,” powtarzałem w myślach. Właściwe myśli uderzyły mnie z siłą, jakiej się spodziewałem. Ania była tą, która nigdy nie prosiła o pomoc, nie marudziła, kuędrująca w gąszczu traw.
„Nie! Nie odsuń się ode mnie! Ty! O co ci chodzi?” Mój głos brzmiał jak krzyk na nic, ale z nadzieją zrozumienia wymawiając jego imię. Uczucie grozy w moim ciele.
Ania podeszła do mnie bliżej, postawiła kilka kroków. „To nie tak, jak myślisz! On… pomagał mi!”
„Pomagał?! A może usypiał cię tymi kwiatami na moją nieobecność?!”
„Stójcie!” Olaf wszedł pomiędzy nas, jego postawa była stanowcza. „Nie wciągajcie mnie w to. Świecenie nie jest przywilejem, którego możesz mi zazdrościć!”
Poczułem się jakbym osunął się w dół, każda emocja była goryczą. „Nie mój znienawidzony na zawsze, rozumiesz?! Wiesz przynajmniej, co zrobiliśmy? Próbowałeś ze mną zagrać?!” Ktoś wyczuł nas w moim sercu, owoc mojego trwającego tygodnia.
Skończyło się krzykiem… krzykiem, który nie miał końca. Wszyscy zmrożeni w czasie. Trzęsącą się dłoń Ania w końcu wyjąkała.
„Nie miałam zamiaru cię zranić! To nie jest tak, jak myślisz! Lata temu obiecałam, że nie zaprzątnę ci wplanach… ale to całe życie nie przynosi mi radości w samotności!”
„Wtedy wszystko było inne! Nie myślisz nad tym!” odwróciłem się, czując w sercu gorzkość. Zostałem sam w ciemności.
Róże dalej rosły, ich zapach zalewał nasze zmysły, a ja nadal starałem się zrozumieć.
Jedno to pewne: wieczór, który miał być szczęśliwym zakończeniem mojego wyjazdu, stał się kluczowym momentem w naszym życiu. Zdałem sobie sprawę, że można kochać, a potem zginąć w bólu, dokładając rządy krwi jak wybór.
Jak rozwiązać tę sytuację? Dziś jestem tu, patrząc na wyzwania, które stawiają przed nami inne osoby, ale rozszerzone ku brzegom moich myśli. Ania była obok mnie, a większość zdań jeszcze pozostawała nieodpowiedziana. Zdecydowałem, że nadszedł czas, by spełnić żadną poważną decyzję. W końcu, gdy wszystkie różowe i białe kolory mijały naszą chmurę, ja postanowiłem wyjść z tej walki z miłością, albo zgubić na zawsze bezwarunkowo.
Zgarniając róże z ziemi, spróbowałem na nowo zrozumieć, że są one cudownymi darami, ale i skrytymi wojownikami w miłości, które mogły zabić każdego, kto ukrył się za ostrością.
„Mój tajemniczy wielbiciel?” W końcu zrezygnowałem. „Nie jestem z tym sam…” I w tej sekundzie zrozumiałem, że nie zawsze jestem zachwycający. Odnawiając cenne chwile, które mogą uciekać… kiedy najwięcej ich potrzebujemy.
Kiedyś, może stanie się na nowo, lecz dziś wszystkiego nie odkręcę. Od jednej wiadomości w kwiecie, do setek tajemnic.
Nic więcej nie mogłem powiedzieć, ale pamiętajcie: *zapach róż pozostaje w naszych sercach, nie jako różnice, a jako lęki w miłości*.