PARTE 2
Alejandro osłupiał. Słowa dziewczynki wypełniły pokój ciężką atmosferą, która przydusiła go niczym kamień. Pomieszczenie, w którym się znajdował, wypełniło się echem tego twardego zdania, które przybiło go do fotela.
„Jak to możliwe?”— myślał, przeszukując swoje wspomnienia. Próbując odnaleźć się w tej nagłej rzeczywistości, jego umysł zaczynał szaleć. Isabel nigdy nie wspominała o dzieciach. Zawsze marzyli o tworzeniu własnej rodziny, ale przez ostatnie lata nie było mowy o dzieciach z powodu cienia choroby, która ich dręczyła. Jego wspomnienia z ich wspólnego życia splotły się z obrazami dwóch małych istot, które teraz siedziały przed nim.
„To nie może być prawda”, myślał, rozglądając się po otoczeniu — szare ściany hacjendy, których kolor przypominał mu o smutku, oraz cienie rzucane przez migające światło lampy. Jego serce biło coraz szybciej. – „Skąd wzięły się te dzieci?”
— Dlaczego twoja mama tak powiedziała? — zapytał z nutą niepewności w głosie.
Mariana, wyraźnie nieufna, spojrzała na niego swoimi wielkimi oczami i odparła:
— Długo nie było nikogo, a potem mama wróciła do nas i powiedziała, że mamy czekać.
Alejandro czuł, że się dusi. Dzieci chyba nie kłamały. Ich brudne stopy i zaniedbane włosy były dowodami na trudne życie, jakie musiały prowadzić. Nie chciał, by chodziły boso po wilgotnej ziemi hacjendy. Wspomnienia przeszłości wróciły do niego z całą siłą. Isabel zawsze dbała o każdą rzecz wokół siebie, nawet o najdrobniejsze szczegóły, a te dzieci były ich wcale nieodległym odzwierciedleniem.
— Dobrze, postaramy się tu być razem — wyjaśnił im, chociaż sam nie wierzył w swoje słowa. Pragnął, by te małe duszyczki czuły się bezpiecznie, ale nie wiedział, jak im to zapewnić.
Mariana stała się bardziej wycofana, jednak wyraźnie zaintrygowana jego zachowaniem. Powoli, z następnymi kęsami jedzenia, dziewczyny zaczęły się odprężać. Gdy w końcu zmęczone zasnęły, Alejandro nie mógł znaleźć ukojenia. Siedział tam, wpatrując się w śpiące twarze, myśląc, jak powinien rozwiązać tę sytuację.
Jego myśli dryfowały. Kto mógłby wprowadzić do ich życia tyle zamieszania? Czy on był ich biologicznym ojcem, tak jak mówiła Mariana? Nie, to niemożliwe. Po kilku godzinach rozpaczliwych myśli w końcu zasnął, pełen obaw i niepewności.
PARTE 3
Rano budzik nie zadzwonił. Słońce wlewało się przez okna hacjendy, oświetlając kurz przeszłości, który gromadził się przez lata. Alejandro obudził się z poczuciem, że wszystko, co się wydarzyło poprzedniego wieczoru, było tylko snem. Spojrzał na śpiące dziewczynki i jego serce zadrżało.
„Nie mogę w to uwierzyć,” pomyślał, przecierając oczy. Wciąż miał nadzieję, że obudzi się w swoim luksusowym apartamencie, w otoczeniu przytulnych kątów, zamiast tego przeklętego miejsca.
Gdy dziewczynki obudziły się, w ich oczach nie było już strachu. Czuły się, jakby to miejsce, w którym teraz były, zostało stworzone dla nich. Mariana podeszła do Alejandro, a za nią powoli kroczyła Lupita, trzymając mocno bolillo.
— Dokąd idziemy, tato? — zapytała, a jego serce zadrżało.
„Tato.” To słowo, które przepełniło go lękiem. Jak mógł z jednej strony przedstawiać się jako ich ojciec, z drugiej strony zabić chociażby nadzieję, że mógł pozbyć się przeszłości?
Przygotował coś małego do jedzenia — dodatkowy ryż, trochę fioletowych fasolek, które leżały w szafce. Dzieci zjadły wszystko szybciej, niż się spodziewał. Nie mogły się doczekać, by jeść cokolwiek, co wydało się im lepsze od tego, co miały do tej pory.
— Dlaczego nie mamy naszej mamy? — zapytała Mariana, zadając pytanie, które rozwaliło mu duszę na pół.
Alejandro, nie wiedząc, co odpowiedzieć, tylko westchnął. Prawda była okrutna. Isabel nie żyła, a jej serce odeszło z nim. Rozpoczął rozmyślania o tym, jak mógłby znaleźć ich matkę i jak to wyglądało w przeszłości.
Zniknęła bez śladu, a on już wiedział, że nie zamierza mieć kolejnych problemów związanych ze stratą.
— Postaramy się ją odnaleźć — powiedział w końcu, pomimo tego, że sam nie miał zielonego pojęcia, co robić.
Zaraz po śniadaniu dzieci złapały go za rękę. Poszli razem na spacer, który był jak eksploracja wnętrza ich serc. Wiercące myśli w głowie Alejandro doszły do wniosku, że dzieci potrzebują więcej niż tylko jedzenia i picia. Potrzebują miłości, domu, a przede wszystkim odpowiedzi.
PARTE 4
Tego dnia postanowili odkryć hacjendę. Alejandro prowadził dziewczynki przez grajdolki, szukając chociażby malutkiego fragmentu układanki. „Czy te dzieci naprawdę znają ich matkę?” – kłębiło się w myślach. Zatrzymali się przed wielkim, starym drzewem, a Mariana zapytała:
— Czy możemy się wspiąć, tato?
Skinął głową, a one w radosnym uniesieniu zaczęły się wspinać. Gdy tak się bawiły, Alejandro zamarł w miejscu, wspominając chwile, kiedy Isabel narysowała na tyle ich starej płótnie rodzinny portret. Na obrazie była on z uśmiechem, a w oczach Isabel miał światło ich wspólnego życia. Teraz tylko smutek pytał o prawdę.
— Spójrz, tato! – zawołała Lupita, a Alejandro podszedł, by pomóc jej zjechać.
W tym momencie, kiedy jego serce zdawało się nieźle odtwarzać ich śmiech, usłyszał hałas. W oddali, w gąszczu drzew, zobaczył postać. Serce mu zamarło, gdy dostrzegł kogoś dziwnie znajomego.
Kobieta, która podeszła bliżej, była blada i miała wystraszone oczy. Przypominała mu Isabel. Z mrocznym, znanym strachem czuł, że w końcu nadeszła pora, by stawić czoła przeszłości.
— Alejandro? – zapytała cicho, a cała scena wstrzymała oddech.
— Isabel?— zdołał wymusić na sobie.
— Uciekłam, musiałam uciec – powiedziała, drżącym głosem. — Krócej niż myślałam.
Mariana i Lupita, zafascynowane sceną, stały w milczeniu, a ich obecność stała się ciężką przeszkodą w zrozumieniu tej całej sytuacji. Daniel szybko przeanalizował, co się wydarzyło.
PARTE 5
Isabel spojrzała w oczy Alejandro, a ich oczami przeleciały wspomnienia i żal, które nie opuściły ich przez długi czas. Po długim milczeniu, rzuciła:
— Ty również nie zrozumiesz tego, co czułam. Byłam jak ptak w klatce, a wyjście było czarną dziurą.
Alejandro, czując, jak rozrywa mu serce, zapytał:
— Po co wróciłaś, Isabel? Kto jest ojcem tych dzieci?
Izabel złapała oddech. — To, co zbudowaliśmy, było piękne, ale nie mieliśmy żadnych szans, gdy przeszłość dopadła nas ze wszystkich stron. Te dzieci… — wskazała na dziewczynki — to nie tylko wspomnienie, to nasze życie, które wciąż trwa. One czekały na nas, a ja, przez swoją słabość, zostawiłam je.
Mariana i Lupita z wielkimi oczami wpatrywały się w dorosłych. Razem wzięli głęboki oddech, powoli się od siebie oddalając. Alejandro modulował się między nienawiścią a miłością, złością a bólem.
— Nie wiedziałem, kim jesteś. Nie myślałem, że wrócisz — oznajmił po chwili wahania.
Isabel, spuszczając wzrok, podeszła do dziewczynek. — Przykro mi, że was opuściłam. Ale teraz mogę znowu być z wami. Te lata przywróciły mi tęsknotę i za niewolnym życiem, które zbudowałam — powiedziała, a w jej oczach zamigotały łzy.
Wszyscy stali w milczeniu, gdy każda z emocji wypełniała przestrzeń wokół. Dla Alejandro przeszłość nagle powróciła, niespodziewanie nagroda i kara, zatracona w przypływie strachu.
Mariana i Lupita podeszły do matki, a ich radość rozlała się na twarzy Isabel, tworząc magię, która przeniknęła mrok przeszłości. Alejandro nie mógł powstrzymać łez.
— Musimy być razem — powiedział w końcu. — Chociaż nie ma słów, które mogłyby nas połączyć, rodzi się coś nowego.
I tak zakończył się dramat, ich smutki przekształciły się w nadzieję, ich życie zyskało nowy sens, a hacjenda Santa Lucía nabrała nowego światła. Wspólna przyszłość czekała na nich, a oni wiedzieli, że mimo przeciwności losu, ich historia od teraz toczy się dalej — razem.